ولادت امام محمّد باقر و شهادت امام هادى (علیهما السلام)

حاجیان انسان نما

ابوبصیر که یکى از اصحاب باوفاى امام محمّد باقر و امام جعفر صادق (علیهما السلام) و نیز یکى از راویان حدیث مى‌‌باشد، ضمن حکایتى گوید:

به همراه حضرت باقر العلوم (علیه السلام) در مراسم حجّ بیت اللّه الحرام شرکت کردم، چون در جمع حُجّاج قرار گرفتیم، به آن حضرت عرضه داشتم: یا ابن رسول اللّه! امسال حاجى‌‌ها بسیار هستند و ضجّه و شیون عظیمى بر پا است؟!

حضرت فرمود: آرى؛ ضجّه و شیون بسیار مى‌‌باشد، ولى حاجى بسیار اندک است؛ و سپس افزود: اى ابا بصیر! آیا دوست دارى آن‌‌چه را گفتم ببینى تا بر ایمانت افزوده گردد؟

عرض کردم: بلى.

پس از آن، خضرت دست مبارکش را بر صورت و چشم‌‌هایم کشید و دعایى را زمزمه نمود و سپس فرمود: اى ابا بصیر! اکنون خوب نگاه کن، چه مى‌‌بینى؟.

همین که چشم‌‌هایم را گشودم و دقّت کردم، بیشتر افراد را شبیه حیواناتى، چون خوک، میمون و... دیدم، ولى قیافه انسان در آن جمع، بسیار کم و ناچیز بود، همانند ستارگانى درخشان در فضایى تاریک، گفتم: درست فرمودى، اى مولاى من! حاجیان اندک و سر و صدا بسیار است.

سپس امام باقر (علیه السلام) دعایى دیگر زمزمه و قرائت نمود و دیدگان من به حالت اوّل بازگشت، و پس از آن فرمود: ما بخیل نیستیم، لیکن مى‌‌ترسیم فتنه‌‌اى در بین مردم واقع شود و آنان لطف و فضل خداوند را نسبت به ما نادیده بگیرند و ما را در مقابل خداى سبحان قرار دهند، با این که ما بندگان خدا هستیم و از عبادت و اطاعت او سرپیچى نمى کنیم و در تمام امور تسلیم محض او بوده و خواهیم بود.

بحارالا نوار: ج 46، ص 261، ح 1.

 

 

خلاصه‌‌اى از حالات دوازدهمین معصوم و دهمین اختر امامت

امام هادى (علیه‌السلام)

آن حضرت طبق مشهور، سه شنبه، دوّمین روز از ماه رجب، سال 212 هجرى قمرى، در قریه‌‌اى به نام صُریا سه فرسخى شهر مدینه منوّره دیده به جهان گشود.

نام: علىّ (صلوات اللّه و سلامه علیه).

کنیه: ابو الحسن و ابو الحسن الثالث.

لقب: هادى، ناصح، متوکّل، نقىّ، مرتضى، عالم، طاهر، طیّب، عسکرى، أمین، ابن الرّضا و....

پدر: امام محمّد تقى، جواد الائمّة (علیه السلام).

مادر: سمانه - از اهالى مغرب، و معروف به سیّدة بوده است.

نقش انگشتر: «اللّه رَبّى وَ هُوَ عِصْمَتى مِنْ خَلْقِه».

دربان: عثمان بن سعید عمرى.

مدّت عمر: آن حضرت (سلام اللّه علیه)، مدّت شش سال و پنج ماه در حیات پدر بزرگوارش؛ و نیز پس از شهادت وى، مدّت 33 سال و 9 ماه رهبریّت و امامت جامعه را بر عهده داشت.

جمعا عمر پُر برکت آن حضرت را حدود 41 سال و چند ماه گفته‌‌اند، که مدّت بیست سال و أندى از آن را در شهر سامرا، تحت نظر حکومت عبّاسى به طور اجبار اقامت داشت.

مدّت امامت: بنا بر آن‌‌چه که در گفتار مورّخان و محدّثان مشهور است: آن حضرت، روز سه شنبه، پنجم ماه ذى الحجّة، سال 220 هجرى، پس از شهادت پدر بزرگوارش به منصب امامت و خلافت نائل آمد و حدود 33 سال و 9 ماه، امامت و هدایت جامعه اسلامى را عهده‌‌دار بود.

 آن حضرت پس از شهادت پدر بزرگوارش، مرتّب در حصر و تحت اذیّت و آزار دستگاه ظلم و جور خلفاى بنى العبّاس و مخالفین قرار داشت؛ و بیشتر مدّت امامت خود را یا در زندان و یا تحت نظر جاسوسان و مأموران حکومتى سپرى نمود.

و اگر هم بر حسب ظاهر آزاد مى‌‌شد، غیرمستقیم برخوردهاى حضرت و نیز رفت و آمد افراد را به حضور ایشان، تحت کنترل شدید قرار مى‌‌دادند.

امّا براى آن که افکار عمومى خدشه دار نگردد، به طور ریاکارانه در ظاهر و در موقعیّت‌‌هاى معیّن، حضرت را تکریم و تعظیم مى‌‌کردند.

ولى به هر حال کینه و خباثت و سخن چینى افراد کور دل، امام (علیه السلام) را به حال خود وا نگذاشت؛ و سرانجام حضرت را به وسیله زهر مسموم و به شهادت رساندند.

و به همین جهات سیاسى و حکومتى، امام (علیه السلام) کمتر توانست، مسائل دین را در امور مختلف مطرح نماید و یا جلسات درس تشکیل دهد.

بدین جهت سخنان حضرت، نسبت به پدران بزرگوارش کمتر در بین کتب تاریخ و حدیث دیده مى‌‌شود.

و هم‌‌چنین براى اثبات مظلومیّت حضرت، همین کافى است که دفن جسد مطهرّ آن بزرگوار نیز در خانه خود آن حضرت انجام گرفت.

خلفاى هم عصر: امامت آن حضرت با حکومت و ریاست هفت نفر از خلفاء بنى العبّاس به نام هاى: واثق، متوکّل، منتصر، مستعین، معتّز، معتمد و معتصم مصادف شد.

شهادت: در روز شهادت آن امام مظلوم (علیه السلام) اختلاف است؛ ولى مشهور علما گفته‌‌اند: شهادت آن حضرت، روز سوّم ماه رجب، سال 254 هجرى قمرى مى‌‌باشد، که در زمان حکومت معتصم به وسیله زهر مسموم و به شهادت رسید؛ و جسد مطهّر و مقدّسش در شهر سامرا، در منزل شخصى خود حضرت دفن گردید.

فرزند: حضرت داراى چهار فرزند پسر به نام‌‌هاى: امام حسن عسکرى (علیه السلام)، حسین، محمّد و جعفر؛ و نیز یک دختر به نام عایشه بوده است.

نماز امام هادى (علیه السلام): دو رکعت است، در هر رکعت پس از قرائت سوره حمد، هفتاد مرتبه سوره توحید خوانده مى‌‌شود؛ و پس از آخرین سلام، تسبیحات حضرت فاطمه زهرا (علیها السلام) گفته مى‌‌شود.

و سپس نیازها و حوائج مشروع خود را از درگاه خداوند متعال طلب مى‌‌نماید، که إن شاءاللّه بر آورده خواهد شد.

/ 0 نظر / 26 بازدید