تفسیر امام رضا علیه السلام از آیه «فدیناه بذبح عظیم»

فضل بن شاذان می‌‌گوید: شنیدم امام رضا (علیه السّلام) می‌‌فرمود:

وقتی حضرت ابراهیم (علیه السّلام) مأمور شد که بجاى فرزندش، گوسفندى را که خدا فرستاده بود ذبح کند، آرزو کرد که کاش این قربانی نمى‏آمد و فرزندش اسماعیل را بدست خود ذبح می‌‌‌‌کرد تا دلش مانند دل پدرى که عزیزترین فرزند خود را به دست خود ذبح کند بدرد مى‌‌‏آمد و به واسطه‌‌ی آن، مستحق بالاترین درجه ثواب مصیبت زدگان مى‌‌‏گردید.

خداى عزوجل به او وحى فرستاد که اى ابراهیم! از همه خلق من چه کسی را بیشتر دوست دارى؟

عرض کرد: پروردگارا مخلوقی نیافریده‌‏‌‌اى که من از حبیب تو محمّد او را بیشتر دوست بدارم.

خداوند به او وحى کرد: او را بیشتر دوست دارى یا خود را؟

عرض کرد: او را از جان خود بیشتر دوست دارم.

فرمود: فرزند او را بیشتر دوست دارى یا پسر خود را؟

عرض کرد: پسر او را.

فرمود: سربریده شدن فرزند او به ظلم، به دست دشمنانش براى دل تو دردناک‌‌تر است یا اینکه فرزند خود را در راه اطاعت من به دست خودت ذبح کنى؟

عرض کرد: پروردگارا سر بریده شدن فرزند او به ظلم، به دست دشمنانش دلم را بیشتر به درد مى‏‌‌آورد.

فرمود: اى ابراهیم! جمعى که خیال می‌‌‌‌کنند از امت محمّد هستند، حسین فرزند محمّد را بظلم و دشمنى مانند گوسفند سر خواهند برید و با این کار مستوجب غضب من خواهند گردید.

حضرت ابراهیم وقتی این را شنید، بى‏تابى نمود و دلش به درد آمد و شروع به گریه کرد.

خداى عزوجل به او وحى کرد: اى ابراهیم! این گریه و زارى تو بر حسین و کشته ‏شدنش را فداى گریه و بى‌‌‏‌‌تابى بر پسرت نمودم، که به دست خودت سرش را مى‌‌‏‌بریدى و بالاترین پایه ثواب بر مصیبت‌‌‏زدگان را بر تو واجب کردم و این است مقصود از آیه شریفه که خدا می‌‌فرماید: «وَ فَدَیْناهُ بِذِبْحٍ عَظیم‏»؛ ذبح عظیم را فداى او کردیم.

(منبع: الخصال، ج‏1، ص 58)

 

/ 0 نظر / 4 بازدید