اللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ المَهدِي صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَ عَلى آبائِهِ في هذِهِ السّاعَةِ وَ في كُلِّ ساعَةٍ وَلِيّاً وَ حافِظاً وَ قائِداً ‏وَ ناصِراً وَ دَليلاً وَ عَيْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَكَ طَوْعاً وَ تُمَتِّعَهُ فيها طَويلاً ::::::: براى سلامتى و تعجيل در ظهور امام زمان (عجّل الله تعالي فرجه الشريف) صلوات :::::::: اللّهمَّ صَلّ عَلى مُحَمَّد وَ آلِ مُحَمَّد وَ عَجِّل فَرَجَهُم


میعادگه رب
لینک دوستان

اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا اَبا عَبْدِاللهِ وَ عَلَى الْاَرْواحِ الَّتى حَلَّتْ بِفِنائِکَ

عَلَیْکَ مِنّى سَلامُ اللهِ اَبَداً ما بَقیتُ وَ بَقِىَ اللَّیْلُ وَ النَّهارُ

وَ لا جَعَلَهُ اللهُ آخِرَ الْعَهْدِ مِنّى لِزِیارَتِکُمْ

اَلسَّلامُ عَلَى الْحُسَیْنِ وَ عَلى عَلِىِّ بْنِ الْحُسَیْنِ وَ عَلى اَوْلادِ الْحُسَیْنِ

وَ عَلى اَصْحابِ الْحُسَیْن

ماه محرّم

در قرآن کریم برخى از آیات هستند که بر اهل بیت عصمت و طهارت (علیهم السلام) تفسیر شده‌‌اند؛ از آن جمله، آیه  107 سوره صافّات یعنى «و فدیناه بذبح عظیم» است. در ادامه مطلب سخن گهربار امام رئوف، حضرت رضا (علیه السّلام) را در این باره آورده‌‌ایم


فضل بن شاذان می‌‌گوید: شنیدم امام رضا (علیه السّلام) می‌‌فرمود:

وقتی حضرت ابراهیم (علیه السّلام) مأمور شد که بجاى فرزندش، گوسفندى را که خدا فرستاده بود ذبح کند، آرزو کرد که کاش این قربانی نمى‏آمد و فرزندش اسماعیل را بدست خود ذبح می‌‌‌‌کرد تا دلش مانند دل پدرى که عزیزترین فرزند خود را به دست خود ذبح کند بدرد مى‌‌‏آمد و به واسطه‌‌ی آن، مستحق بالاترین درجه ثواب مصیبت زدگان مى‌‌‏گردید.

خداى عزوجل به او وحى فرستاد که اى ابراهیم! از همه خلق من چه کسی را بیشتر دوست دارى؟

عرض کرد: پروردگارا مخلوقی نیافریده‌‏‌‌اى که من از حبیب تو محمّد او را بیشتر دوست بدارم.

خداوند به او وحى کرد: او را بیشتر دوست دارى یا خود را؟

عرض کرد: او را از جان خود بیشتر دوست دارم.

فرمود: فرزند او را بیشتر دوست دارى یا پسر خود را؟

عرض کرد: پسر او را.

فرمود: سربریده شدن فرزند او به ظلم، به دست دشمنانش براى دل تو دردناک‌‌تر است یا اینکه فرزند خود را در راه اطاعت من به دست خودت ذبح کنى؟

عرض کرد: پروردگارا سر بریده شدن فرزند او به ظلم، به دست دشمنانش دلم را بیشتر به درد مى‏‌‌آورد.

فرمود: اى ابراهیم! جمعى که خیال می‌‌‌‌کنند از امت محمّد هستند، حسین فرزند محمّد را بظلم و دشمنى مانند گوسفند سر خواهند برید و با این کار مستوجب غضب من خواهند گردید.

حضرت ابراهیم وقتی این را شنید، بى‏تابى نمود و دلش به درد آمد و شروع به گریه کرد.

خداى عزوجل به او وحى کرد: اى ابراهیم! این گریه و زارى تو بر حسین و کشته ‏شدنش را فداى گریه و بى‌‌‏‌‌تابى بر پسرت نمودم، که به دست خودت سرش را مى‌‌‏‌بریدى و بالاترین پایه ثواب بر مصیبت‌‌‏زدگان را بر تو واجب کردم و این است مقصود از آیه شریفه که خدا می‌‌فرماید: «وَ فَدَیْناهُ بِذِبْحٍ عَظیم‏»؛ ذبح عظیم را فداى او کردیم.

(منبع: الخصال، ج‏1، ص 58)

 



[ ۱۳٩۳/۸/٧ ] [ ۱٢:٥٠ ‎ب.ظ ] [ معین الحاج ] [ نظر شما () ]
.: Weblog Themes By Weblog Skin :.
درباره وبلاگ

دل‌‌گویه:

بـهوش ايدل كه ميقات است اينجـا

مــحـل نفـى و اثــبـات اسـت ايـنجا

از اينـجا ساز وحدت مى‌‌شود سـاز

از ايــنـجـا مـى‌شـود پـــــرواز آغــاز

بـــگــو لـبــيـــك يـا مـعـبـود لـبـيـــك

مــرا تـنها تـويى مـقـصـود، لـبـيـــك


ايميل مدير وبلاگ
Email Icon by Parstools.com


امکانات وب