اللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ المَهدِي صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَ عَلى آبائِهِ في هذِهِ السّاعَةِ وَ في كُلِّ ساعَةٍ وَلِيّاً وَ حافِظاً وَ قائِداً ‏وَ ناصِراً وَ دَليلاً وَ عَيْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَكَ طَوْعاً وَ تُمَتِّعَهُ فيها طَويلاً ::::::: براى سلامتى و تعجيل در ظهور امام زمان (عجّل الله تعالي فرجه الشريف) صلوات :::::::: اللّهمَّ صَلّ عَلى مُحَمَّد وَ آلِ مُحَمَّد وَ عَجِّل فَرَجَهُم


میعادگه رب
لینک دوستان

در مورد شب‌‌هاى قدر، اعمال فراوانى ذکر شده است که در کتاب‌‌‌هاى ادعیه و به ویژه مفاتیح الجنان ذکر گردیده است. در این گفتار، نکاتى‌ پیرامون بافضیلت‌‌ترین اعمال این شب‌‌ها تقدیم مى‌‌کنم.

 شب قدر


دعا براى وجود مبارک امام زمان (عجّل الله تعالی فرجه الشریف) و فرج آن حضرت، یکى از اعمال شب‌‌هاى قدر است.

در روایتى که «سیّد بن طاووس» از حمّاد بن عثمان نقل کرده مى‌‌خوانیم:

در شب بیست و یکم ماه مبارک رمضان به محضر امام صادق (علیه السّلام) شرفیاب شدم، امام (علیه السّلام) از من پرسید: آیا غسل کرده‌‌اى؟ گفتم: آرى. امام (علیه السّلام) حصیرى طلبید و مرا نیز به کنارش فرا خواند. آن حضرت (علیه السّلام) مشغول نماز شد و من نیز نزدیک آن حضرت (علیه السّلام) نماز مى‌‌خواندم. وقتى که از نمازها فارغ شدیم، آن حضرت دعا کرد و من آمین گفتم، و این کار ادامه داشت تا صبح طلوع کرد. امام (علیه السّلام) اذان و اقامه گفتند و برخى از خدمتکاران را فراخواند و نماز صبح را به امامت آن حضرت (علیه السّلام) به جا آوردیم.

امام صادق (علیه السّلام) بعد از نماز، به تسبیح و تقدیس پروردگار پرداخت و بر پیامبر (صلّى الله علیه و آله) درود فرستاد و براى مؤمنان دعا کرد؛ آن گاه به سجده رفت و ساعتى در سجده بود، و در آن مدّت جز صداى نَفَس حضرت چیزى را نمى‌‌شنیدم، سپس دعایى خواند، از جمله در دعایش عرض کرد:

وَ أسْألُک بِجَمیعِ ما سَأَلْتُک وَ ما لَمْ أَسْأَلْک مِنْ عَظیمِ جَلالِک، ما لَوْ عَلِمْتُهُ لَسَأَلْتُک بِهِ، أَنْ تُصَلِّىَ عَلى مُحَمَّد وَ أَهْلِ بَیْتِهِ، وَ أَنْ تَأْذَنَ لِفَرَجِ مَنْ بِفَرَجِهِ فَرَجُ أَوْلِیائِک وَ أَصْفِیائِک مِنْ خَلْقِک، وَ بِهِ تُبیدُ الظّالِمینَ وَتُهْلِکهُمْ، عَجِّلْ ذلِک یا رَبَّ الْعالَمینَ.

از تو تقاضا مى‌‌کنم به جمیع آن چه که تو را با آن خواندم و آن چه را نخواندم، از عظیم جلال تو که اگر مى‌‌دانستم، تو را با آن خواندم. از تو مى‌‌خواهم بر محمّد و اهل بیتش درود بفرستى و اجازه فرج و ظهور کسى را بدهى که با ظهور او گشایشى در کار اولیاى تو و برگزیدگان از خلقت ظاهر مى‌‌شود و به وسیله او ظالمان را نابود و هلاک مى‌‌سازى. اى پروردگار عالمیان! در ظهورش تعجیل فرما.

پس از آن که امام (علیه السّلام) سر از سجده برداشت، عرض کردم: جانم به فدایت! شما براى فرج کسى دعا کردید که با فرج او گشایشى در کار دوستان و اولیاى الهى حاصل خواهد شد؛ مگر آن کس شما نیستید؟

امام (علیه السّلام) فرمود: نه! او قائم آل محمّد است!

آن گاه امام صادق (علیه السّلام) نشانه‌‌هاى ظهورش را بیان کرد و در ادامه فرمود: «شب و روز، منتظر ظهور مولایت باش! زیرا خداوند هر روز در شأن و کارى است، و انجام کارى او را از کار دیگر باز نمى دارد»

(تَوَقَّعْ اَمْرَ صَاحِبِک لَیْلَک وَ نَهارَک، فاِنَّ اللهَ کلُّ یَوْم هُوَ فی شَأن، لا یَشْغَلُهُ شأنٌ عَنْ شَأن).

****************

شب قدر

پس از این روایت، بسیار زیبا، شما را به کارهایى که شایسته است انسان در این شب‌‌‌ها بدان‌ها بپردازد، توجّه مى‌‌دهم. به امید آن که نافع افتد.

 

یک. توجه به اهمیت شب قدر

خداوند متعال در قرآن مجید، خطاب به رسول گرامى اسلام درباره ماه مبارک رمضان مى‌‌‌فرماید: «ما قرآن را در شب قدر نازل کردیم؛ ولى تو چه مى‌‌‌‌دانى که شب قدر چیست؟ در فضیلت شب قدر همین بس که با فضیلت‌‏تر از هزار ماه است» و این تشبیه، حاکى از برابرى؛ بلکه برترى یک شب با یک عمر است و خود عدد هزار، نشان از کثرت و مبالغه در عظمت و شأن دارد.

در شب قدر، سرنوشت انسان رقم زده مى‌‌‌‌شود بر اساس آیات 1- 5 سوره «قدر» و آیه 3 سوره «دخان» و نیز روایات متعدد. و اگر کسى این را بداند، مراقبت بیشترى در استفاده صحیح از این فرصت گران‏‌بها خواهد کرد.

 

دو. توبه‏

از بهترین کارها در این شب، توبه است؛ اگر چه توبه همیشه پسندیده است. خداوند متعال با صراحت مى‌‌‌فرماید: «إِنَّ اللَّهَ یُحِبُّ التَّوَّابِینَ»؛ [بقره (2)، آیه 222]؛ «همانا خداوند توبه کاران را دوست دارد».

پیامبر اکرم‏ (صلّى الله علیه و آله) فرمود: «آدمیان خطا مى‌‌‌کنند و بهترینِ خطاکاران توبه کنندگان‏اند». [میزان الحکمه، ج 2، ص 637، ح 2120].

توبه مراحل و منازلى دارد و اولین قدم آن، «پشیمانى از کارهاى نادرست گذشته» است؛ به طورى که نخواهد به آن راه برگردد و از این که رفتارهاى گذشته را تکرار کند، تنفّر داشته باشد.

حضرت حق مى‌‌‌فرماید: «یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا تُوبُوا إِلَى اللَّهِ تَوْبَةً نَصُوحاً»؛ [تحریم (66)، آیه 8]. توبه نصوح؛ یعنى، توبه‏‌اى بدون بازگشت به گذشته.

 

سه. دعا

بنده‌‏اى که از بیراهه به راه و از گمراهى به نور راه یافته و به منزل یار رسیده است؛ شایسته است که او را صدا بزند و با او ارتباط برقرار کند. «دعا» ارتباط با خداوند است و ذکرها و تسبیحات و مناجات‌‏ها شرح حال نیازمندِ درگاه خدا و شیفته گفت و گو با پروردگار است. دعا اگر بیان حال نباشد، دعا نیست.

زندگى به گونه‌‏اى است که خواه نا خواه، توجّه انسان را به امور مادى جلب مى‌‌‌کند؛ امّا انسان براى تقرّب به خدا آفریده شده است و باید از تمام جوانب زندگى، براى نیل به این مقصود بهره گیرد. یکى از بهترین راه‌‏ها براى این منظور، آن است که هر روز، لحظاتى از عمر خود را صرف توجّه خالص به بارگاه الهى کند.

«حقیقت دعا»، توجه به بارگاه حضرت معبود است و براى مؤمنان نوعى معراج روحى و معنوى به حساب مى‌‌‌‌آید. دعا تنها بر زبان آوردن پاره‏‌اى کلمات نیست. حقیقت و روح دعا، توجّه قلبى انسان به خداوند توانا و مهربان است و کارآیى این توجه، به میزان معرفت و محبّت انسان به خداوند بستگى دارد.

حقیقت دعا، چیزى جز عبادت نیست و حتى به دلیل توجّه بیشتر به خداوند در آن، شاید بر بسیارى از اعمال دیگر ترجیح داشته باشد. در روایتى از پیامبر (صلّى الله علیه و آله) نقل شده است: «الدُّعاءُ مُخُّ الْعِبادَةِ»؛ [محمد باقر مجلسى، بحار الانوار، ج 93، باب 14، ص 300، روایت 37] ؛ «دعا به منزله مغز عبادت است».

کسى که دست خویش را به درگاه الهى بالا مى‌‌‌‌برد، پیشانى بر خاک مى‌‌‌‌ساید، اشک از دیدگان سرازیر مى‌‌‌‌کند، با دعاى خود از او حاجت مى‌‌‌‌خواهد، نهایت شکستگى و عجز خود را نشان مى‌‌‌‌دهد و در واقع، اعتراف به بندگى و اعلام تسلیم در برابر اراده و فرمان خداوند است.

پس حقیقت دعا چیزى جز عبادت نیست؛ بلکه بالاترین عبادت و به تعبیر حدیث شریف «مغز» تمام عبادات است.

چهار. استغفار

حداقل یکصد استغفار در شب‌‏هاى قدر وارد شده است [مستدرک الوسائل، ج 7، ص 474].

پنج. تلاوت قرآن‏

از آنجایى که شب قدر، شب نزول قرآن است، بهترین عهدنامه با پروردگار، تلاوت قرآن کریم است. از این رو خواندن با تأمل و تدبّر در همه اوقات ـ به خصوص چنین شب‌‏هایى ـ بسیار مناسب است.

خداوند در قرآن کریم مى‌‌‌فرماید: «فَاقْرَءوُا ما تَیَسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ»؛ [مزّمل (73)، آیه 20]؛ «هر چه از قرآن میسّر مى‌‌‌‌شود، بخوانید».

شش. شب زنده‌‏دارى‏

تمام این برکات و فیض‏‌ها، در پرتو شب زنده‏‌دارى و احیاى شب قدر، قابل دستیابى است؛ به ویژه اگر در مسجد به میزبانى خدا و در میان دیگر بندگان پاک خداوند انجام گیرد.

امام باقر (علیه السّلام) فرمود: «هر که در شب قدر احیا کند، گناهانش آمرزیده مى‌‌‌‌شود؛ اگر چه به عدد ستارگان آسمان باشد» [وسائل الشیعه، ج 7، ص 464]؛ در رابطه با اعمال شب‌‏هاى قدر به کتاب شریف مفاتیح الجنان مراجعه کنید.

هفتم. معرفت‌‏یابى و خودشناسى‏

پس از غنیمت شمردن فرصت‌‏ها و بازنگرى در افکار و اعمال خود و عزم جدّى بر ترک گناهان و... دل‏‌ها، آماده شناخت هر چه بیشتر و دریافت‌‏هاى شهودى مى‌‌‌‌گردد. چه این که:

یکم. به فرموده امام على‏ (علیه السّلام): معرفت، مایه نورانیت دل ـ «المعرفة نور القلب» ـ غرر الحکم.، باعث رسیدن انسان به مقام رستگارى و مقام قدسى «المعرفة الفوز بالقدس»: و دلیل بر فضیلت انسان ـ «المعرفة برهان الفضل» ـ است و اولین و مهم‏ترین رکن ایمان، شناخت خداوند است. «الایمان معرفة بالقلب و أفضلکم إیماناً أفضلکم معرفة» [بحارالانوار، ج 3، ص 14].

دوم. در بین معارف، والاترین آنها، شناخت خداوند سبحان است. على (‏علیه السّلام): «معرفة الله سبحانه أعلى المعارف».

سوم. شناخت حقیقى خدا، انسان را به مقام شامخ خلافت الهى نایل مى‌‌‌کند؛ آن چنان که مظهر اسماى او مى‌‌‌‌گردد.

البته خودشناسى، مقدمه چنین معرفتى است «من عرف نفسه فقد عرف ربّه»؛ و اگر کسى خودش را نشناسد - که از کجا آمده و براى چه آمده است و به کجا خواهد رفت چگونه ممکن است خدا را بشناسد. «عجبت لمن یجهل نفسه کیف یعرف ربّه».

این بدان جهت است که شخص مراقب خود خواهد بود و زندگى خود را بر مبناى صحیحى استوار و براى نیل به سعادت بزرگ برنامه‌‏ریزى خواهد کرد.



[ ۱۳٩۳/٤/٢٥ ] [ ۱:۳٥ ‎ب.ظ ] [ معین الحاج ] [ نظر شما () ]
.: Weblog Themes By Weblog Skin :.
درباره وبلاگ

دل‌‌گویه:

بـهوش ايدل كه ميقات است اينجـا

مــحـل نفـى و اثــبـات اسـت ايـنجا

از اينـجا ساز وحدت مى‌‌شود سـاز

از ايــنـجـا مـى‌شـود پـــــرواز آغــاز

بـــگــو لـبــيـــك يـا مـعـبـود لـبـيـــك

مــرا تـنها تـويى مـقـصـود، لـبـيـــك


ايميل مدير وبلاگ
Email Icon by Parstools.com


امکانات وب